Έχόντας κάποιο χρόνο στην διαθεσή μου ειπά να κάτσω να δώ ταινιούλα. Αράζω λοιπόν και βλέπω το Instinct ( το προτείνω σε όσους δεν το έχουν δεί ακόμη). Κάπου εκεί έρχομαι αντιμέτωπη με τις ψευδαισθήσεις. Είναι όντως κάτι για το οποίο θα έπρεπε να λογοδοτήσουμε? Ποιός δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις? Η ψυχολογία τις αντιμετωπίζει σαν κάτι παθολογικό. Είμαστε όλοι όμως παθολογικά άρρωστοι? Ίσως είναι πιο σοφό να το εξετάσουμε πιο βαθία. Δεν παραδέχομαι ότι η ψευδαίσθηση τροφοδοτήται από εξωτερικό ερέθισμα. Την κάθε ψευδαίσθηση οι υπόλοιποι που θεωρούνται υγιής την δημιουργούν από μόνοι τους. Πιθανόν για να καλύψουν εσωτερικές ανάγκες που το άτομο επιλέγει να μην εξωτερικεύσει. Πιθανόν επειδή πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο προστατεύονται. Πιθανόν επειδή δεν αντέχουν το ρίσκο που περικλύει η αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Με λίγα λόγια για να δημιουργήσουν την δική τους πραγματικότητα, επειδή είναι απαραίτητο να ονειρεύονται, για να βρίσκουν την δύναμη να συνεχίζουν στον άθλιο κόσμο που έτυχε να γεννηθούν. Ας μην αφήσουμε όμως την σκληρή πραγματικότητα να επιλέγει ( γιατί της δίνουμε το δικαίωμα να το κάνει ) για εμάς, και ας βάλουμε τον εαυτό μας σε μια ενεργητική στάση.΄Οταν παραιτήσαι νιώθεις εγκαταλελειμένος, όταν αγωνίζεσαι νιώθεις νικητής. Μπορεί με το να δημιουργείς ψευδαισθήσεις να ρίχνεσαι στον αγώνα και αυτό είναι ωφέλιμο γιατί εξελίσεσαι, όμως πρέπει να μπορείς να βάζεις και κάποια όρια, γιατί αλλιώς η ζωή προσπερνάει...
Οι ψευδαισθήσεις "Εμφανίζονται κυρίως στη σχιζοφρένεια, στις συναισθηματικές διαταραχές (κατάθλιψη και μανιοκατάθλιψη), σε υστερικές καταστάσεις, σε εγκεφαλικές νόσους (π.χ. επιληψία, άνοια κ.ά.), σε λοιμώδεις νόσους, σε χρήση ψυχοδραστικών ουσιών (π.χ. χασίς, ηρωίνη, κοκαΐνη, αλκοόλ κ.ά.), σε χρήση φαρμάκων κ.ά. Μπορεί όμως να εμφανιστούν και σε φυσιολογικά άτομα μετά έντονη κόπωση, παρατεταμένη απομόνωση, αϋπνία και κατά την επέλευση και αποδρομή του ύπνου." από womenonly.gr. Η ανάγκη να "ονειρεύσαι" για να διαφεύγεις από την πραγματικότητα, εχτός του ύπνου, ίσως να αντιστοιχεί καλύτερα στην φαντασίωση όπου είναι μηχανισμός άμυνάς ( παρουσιάζεται κατά τις πρώτες φάσεις ανάπτυξης). Παρόλα 'υτά συμφωνώ με την άποψη πως κανείς δεν πρέπει να είναι αδρανής. Αν δεν προσπαθήσεις για όσα θέλεις θα πάρεις ότι μείνει, θα πάρεις "αποφάγια" και γιατί να αρκεστείς στα λίγα, στα ελάχιστα; Ας πάρεις την ζωή στα χέρια σου! Να την οδηγήσεις εσύ εκεί που λαχταράς! Κι αν βρεις λιμάνι και σου αρέσει έχει καλώς. Αν όχι... δεν πειράζει. Σημασία έχει ΝΑ ΖΕΙΣ ΔΥΝΑΤΑ και ας είναι η απλή καθημερινότητα σου, αρκεί να την έχεις επιλέξει ο ίδιος! Αν αγαπήσουμε τον εαυτό μας μαζί με τα θέλω του και δούμε για αρχή τον κόσμο με περιέργεια... Αν νιώσουμε μικροί εξερευνητές μιας προσωρινής πραγματικότητας τότε τα όποια λόγια και εμπόδια θα μοιάζουν πολύ μικρότερα
ΑπάντησηΔιαγραφή