Καλωσορίζοντας σας στο blog πρίν ξεκινήσω με τα κυρίως θέματα θα ήθελα να υπάρχει ένας μικρός πρόλογος.
Έψαχνα την ευκαιρεία να δημιουργήσω ένα <<χώρο>> δικό μου, εφόσων υπήρξε και η ανάγκη είναι βέβαιο πλέον ότι μια ιδέα μπορεί να υλοποιηθεί και ελπίζω παραγωγικά τόσο για εσάς όσο και για την προσωπική μου βελτίωση. Μέσα από αυτόν τον χώρο θα προσπαθήσω να δίνω ερεθίσματα, απόψεις καθώς και συμβουλές χωρίς να αυτοαποκαλούμαι ειδήμον, σε θέματα που θεωρώ σημαντικά για την ανάπτυξη και την καλύτερη ποιότητα ζωής που όλοι ανεξαιρέτως αξίζουμε!

Για το πρώτο μου post δεν είναι τυχαίο που διάλεξα το ακόλουθο άρθρο το οποίο θα σχολιάσω στην συνέχεια.

Tο ίντερνετ και η σχέση του με το χαμένο αντικείμενο, την έλλειψη στον ψυχισμό

Αδίστακτη η ανθρώπινη ψυχή στην αναζήτηση αυτού που της λείπει…
Ξεκινώντας από αυτή την παραδοχή ξεκινάει κι αυτός ο προβληματισμός.
Κινητήριος δύναμη λοιπόν της ανθρώπινης ορμής για δημιουργία είναι η αναζήτηση αυτού που για τον καθένα λείπει. Στον ανθρώπινο ψυχισμό υπάρχει πάντοτε ένα ποσό κενού.

(στην ιστοσελίδα της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα βρείτε και το αυθεντικό άρθρο)
Λέγοντας κενό στον ψυχισμό ας εννοηθεί το εξής: αν μπορούσαμε να συμβολίσουμε τον ανθρώπινο ψυχισμό με μια δεξαμενή γεμάτη με υγρά διαφόρων πυκνοτήτων, χρωμάτων και ποιοτήτων, υπάρχει κάπου εκεί ένα σημείο το οποίο είναι άδειο και δεν γεμίζει από την υπόλοιπη ρευστή σύνθεση του ψυχικού οργάνου. Το κενό αυτό είναι αναγκαίο για την ψυχική ισορροπία, καθώς βοηθάει στην αποφόρτιση από την υπόλοιπη ψυχική σύνθεση, η οποία είναι έντονη, περιέχει αντιφάσεις, ματαιώσεις, πόνο κτλ. Στο κενό υπάρχει τίποτα, και μέσα σ’ αυτό μπορεί το άτομο να υπάρξει.
Κάτι λείπει, κι έτσι το άτομο αναγκάζεται να ψάξει αυτό που λείπει. Έτσι δημιουργεί, έτσι υπάρχει. Δεχόμενος λοιπόν κανείς αυτό το κενό, μπορεί να υπάρξει. Κάτι λείπει κι αποζητά την κάλυψή του. Συχνά αυτή η έλλειψη μπορεί να αναζητήσει άμεσα κάλυψη μέσω της αναζήτησης ενός αντικειμένου από το άτομο. Όλοι μας γνωρίζουμε πόσο ψυχοθεραπευτικά έχουμε χρησιμοποιήσει το γνωστό shopping therapy. Η αναζήτηση βέβαια αυτού που στον καθένα λείπει είναι μια διαδικασία σαφώς πιο σύνθετη.
Οι τρόποι που ο καθένας μας λοιπόν βρίσκει κάλυψη σ’ αυτήν την αίσθηση έλλειψης ποικίλλει.
Για τον ζωγράφο η δημιουργία ενός πίνακα καλύπτει πιθανά μερικώς τουλάχιστον την ανάγκη αυτή. Για έναν αρχιτέκτονα η σχεδίαση ενός όμορφου σπιτιού επίσης μπορεί να επιφέρει αυτήν την αποζητούμενη αίσθηση πληρότητας, μερικώς τουλάχιστον. Λέω μερικώς γιατί για όλους τελικά η αναζήτηση του άλλου μισού είναι και η μεγαλύτερη μηχανή αναζήτησης, η αναζήτηση του έρωτα δηλαδή.
Από τον έρωτα στο ίντερνετ
Από τον έρωτα λοιπόν σαν μηχανή αναζήτησης ας μεταφερθούμε λιγάκι στον κυβερνοχώρο, ο οποίος αποτελεί και τη μεγαλύτερη μηχανή αναζήτησης που έχει ποτέ προσφερθεί στον άνθρωπο. Είναι γνωστό λοιπόν ότι κανείς μπορεί μ’ ένα απλό “κλικ” να αναζητήσει το άπαν σύμπαν.
Πρόσφατα ένας φίλος μου ομολόγησε ότι μπροστά σ’ αυτή την υπερπληθώρα προσφοράς αντικειμένων και πληροφοριών νιώθει δέος. Τι είναι άραγε το δέος αυτό;
Κατά τη γνώμη μου το δέος αυτό δεν συμβολίζει τίποτα άλλο από την αγωνία του ατόμου μήπως και καλυφθεί απόλυτα η έλλειψή του, μήπως και πάψει πια να επιθυμεί. Όπως προανέφερα, το κάτι να λείπει το έχουμε ανάγκη, για να μπορούμε να υπάρχουμε.
Το internet λοιπόν -χωρίς φυσικά να ακυρώνει κανείς την ορθολογιστική του χρήση, που έχει ήδη προσφέρει πολλά στην ανθρώπινη εξέλιξη-λειτουργεί ως η πηγή της απόλυτης κάλυψης ή καλύτερα η φαντασίωση αυτής, καθώς η απόλυτη αυτή κάλυψη είναι αδύνατο να συμβεί παρά μόνο στην ψύχωση.
Παραδείγματος χάρη κανείς μπορεί την ίδια στιγμή μέσω του internet πάντα, να μιλάει μ’ ένα φίλο, ν’ ακούει την αγαπημένη του μουσική να διαβάζει ένα άρθρο κ.ο.κ. Φυσικά όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δυστυχώς και πιο σκοτεινές αναζητήσεις, αλλά ας μείνουμε προς το παρόν σε αυτά. Τη στιγμή λοιπόν της πολυδιάστατης αυτής αναζήτησης του ατόμου αντικείμενα όπως η μουσική, η γνώση και η επικοινωνία καλύπτονται σχεδόν διά μαγείας, μ’ έναν άτσαλο θα έλεγε κανείς τρόπο, χωρίς το άτομο να μπορεί επί της ουσίας να απολαύσει κανένα από αυτά.
Στο σημείο αυτό λοιπόν ο χρήστης πιθανά θα νιώσει κάποιου είδους ψεύτικη υπερπληρότητα, όμως άραγε θα επιθυμήσει αμέσως μετά να βγει μια απλή αλλά ουσιαστική βόλτα μ’ ένα φίλο; Μετά από την ψευδή αίσθηση πληρότητας η βόλτα θα έχει για αυτόν πια σημασία; Εκεί ακριβώς συναντάμε το δέος που κρύβει αυτή η ψευδής υπερκάλυψη. Η κυριαρχία του κυβερνοχώρου στην ανθρώπινη επικοινωνία μπορεί να γίνει καταλυτική. Άραγε από την άλλη πλευρά μήπως η δημιουργία ανθρώπων χωρίς επιθυμία εξυπηρετεί τα γνωστά άγνωστα συμφέροντα; Θεωρώ πως ναι. Ένας άνθρωπος που δεν θέλει, μπορεί εύκολα να παρασυρθεί να κάνει πράγματα προς χάρη σκοτεινών συμφερόντων.
Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να επιθυμεί συνεχώς, έχει ανάγκη από τη μερική κάλυψη των αναγκών του ούτως ώστε να επιθυμεί εκ νέου κι έτσι να νιώθει ότι υπάρχει, ότι ζει.
Μια κοινωνία αδυνατεί να εξελιχθεί χωρίς ανθρώπους που επιθυμούν οι ίδιοι την εξέλιξή τους, που επιθυμούν να επιθυμούν.
Υπάρχει, νομίζω, τρόπος να ενσωματώσει κανείς το internet στη ζωή του, αρκεί να έχει πάντοτε στο νου του ότι η όαση κι ο παράδεισος της απόλυτης κάλυψης είναι ψεύτικος.
Όχι λοιπόν στην αλόγιστη χρήση του net προς χάριν ζωής και επιθυμίας.
Αξίζει τον κόπο…


Δεν θα ήθελα να επεκταθώ όσον αφόρα το αν το internet μπορεί να παρασύρει ή να οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια αυτό σίγουρα κρίνεται απο την χρήση του και ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει την δική του παρουσία. Ίσως να γίνει ξεχωριστό θέμα από μόνο του αργότερα. Θα ήθελα να καταπιαστώ περισσότερο με το αρχικό κομμάτι του άρθρου επειδή θεώρησα υποχρέωση μου να το παραθέσω ολόκληρο. Λοιπόν ας μιλήσουμε για κενό. Τι είναι το κενό για τον καθένα μας ?
Είναι πολύ σημαντικό να σκεφτούμε και να συνειδητοποιήσουμε με πιο τρόπο προσπαθούμε να ισορροπήσουμε, το κένο πολλές φορές δεν οδηγεί σε χρήσιμες για εμάς καταστάσεις και αύτο επειδή εμείς αποφασίζουμε να το δημιουργούμε με αυτό τον τρόπο. Δεν χρησιμοποιούμε τις δυνατότητες και τα φυσικά μας ταλέντα για τους λόγους που ο καθένας επικαλείται, με αποτέλεσμα το κενό να μεγαλώνει και να απειλεί την φυσική μας υπόσταση στον βαθμό που το επιτρέπουμε στον εαυτό μας. Κοιτάξτε γύρω σας τι είναι αυτό που επιθυμεί ο κόσμος, τι επιθυμείτε εσείς για τον κόσμο?
Στόχος αυτού του post είναι να σας προσκαλέσω σε μια βαθύτερη ενδοσκόπηση, γιατί ο κόσμος αποτελεί τον κύριο παράγοντα για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Και οι μόνοι που πραγματικά μπορούμε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας είμαστε εμείς. Η επιθυμία πηγάζει από την ελπίδα αλλά η ελπίδα γεννά και την δύναμη. Μπορούμε να είμαστε καλύτεροι και το χρωστάμε στους εαυτούς μας.